Temat Duchów Natury jest niesamowicie interesuj±cy. Nie do¶ć, że sam ¶wiat przyrody jest bardzo bogaty i zachwycaj±cy, to jeszcze obfituje w różne duszki. I tu  nasuwa mi się my¶l, że należy ponownie zajrzeć do ba¶ni i bajek, bo to, co wydawałoby się czystym wymysłem może jednak istnieć.

   Chc± Państwo Elfy? - proszę bardzo! Krasnale i gnomy? - żaden problem. Tak przynajmniej wynika z czytanego niegdy¶ przezemnie artykułu (niestety nie mam namiarów). Otóż nie gdzie indziej jak w Islandii,  te ba¶niowe postacie żyj± sobie w kamieniach, lasach oraz innych miejscach i maj± niemały problem z człowiekiem. Naruszane s± ich siedziby, ponieważ człowiek pozyskuje dla siebie nowe tereny pod budowy i działalno¶ć.

Niby nic, ot bajeczka, gdyby nie to, że faktem s± np. kończ±ce się drogi przed głazami. Budowniczowie kład± drogę, a przeszkadzaj±cy głaz trzeba usun±ć, tyle, że się tego nie da zrobić: psuj± się maszyny, wypadaj± jakie¶ inne utrudnienia. Przyczyna? Nie pech:) Ot poprostu kamuszek jest siedzib± krasnala i nie życzy on sobie, aby przesuwano mu dom. Utrudnia więc pracę budowniczym, aby zostawili go w spokoju i jak widać - niekiedy  skutecznie. Podobno czasem zatrudnia się osoby potrafi±ce nawi±zać kontakt z takim duszkiem i pertraktuje się z nim możliwo¶ć przesunięcia głazu. Duszek taki, opuszcza głaz na umówiony czas i praca idzie dalej jak trzeba:)     W Polsce też jest mnóstwo duszków natury. Nie trzeba daleko szukać. Każdy kwiatuszek, każde drzewko, kamyczek, woda, ogienek - wszystko ma swojego duszka i nie jednego, ale wiele. Nie może być przyrodu bez duszków - opiekuj± się one swoimi "przydziałami":)

     Nasuwa się pytanie, dlaczego człowiek, będ±c najdoskonalszym stworzeniem o największych możliwo¶ciach, ucieka po pomoc do aniołów i duchów natury. Otóż cały ludzki problem polega na tym, że kiedy obdarzono nas ciałem, dostali¶my także w prezencie umysł. Logiczne my¶lenie zabija w nas intuicję, zasłania nam drogę wewnętrznego rozwoju i utrudnia rozpoznanie własnego ducha. Zwróćmy uwagę, że podstawowa medytacja, która ma nas zbliżyć do celu duchowej wędrówki polega na "nie my¶leniu", na całkowitej umysłowej pustce. Buddyjscy lamowie, będ±cy często osobami o¶wieconymi, nauczaj±, że należy oczyszczać swój umysł ze wszystkiego tak, aby był jak lustro. Sugeruj±, że w każdym z nas jest podstawowa esencja istnienia, któr± trzeba nauczyć się dostrzegać pod pokrywk± emocji, uczuć i logicznego rozumowania.
     Spróbuj przyjrzeć się małym dzieciom, które nie zd±żyły jeszcze wypełnić się stekiem najróżniejszych my¶li. Bardzo często widz± one aurę, reaguj± ze wszech miar intuicyjnie w sytuacjach, kiedy my zastanawiamy się godzinami, co robić. Niemal bezbłędnie odróżniaj± ludzi życzliwych od fałszywych, a zdarza się, że rozmawiaj± z istotami, które dla nas s± całkiem niewidzialne. ¦wiadczy to o tym, że ich zwi±zek z własnym duchem jest ci±gle jeszcze dosyć silny, że nie zd±żyły jeszcze całkiem zapomnieć sk±d przyszły i do czego zmierzaj±. Z biegiem czasu, kiedy dziecko staje się dorosłym, zatraca więĽ z tym podstawowym okruchem bosko¶ci, który drzemie w każdym z nas i obudzenie którego sprawia, że człowiek staje się o¶wiecony.
     Duchy natury, zwane także elementalami, dewami lub aniołami natury, nie posiadaj±c ciała i umysłu, nie trac± nigdy kontaktu z Najwyższym ¬ródłem. Posiadaj± ¶wiadomo¶ć swojej więzi z bosko¶ci± i s± czystym kanałem przepływu życiodajnej energii. Tymczasem człowiek, posiadaj±c te same możliwo¶ci, często blokuje w sobie energię, ogranicza uzdrawiaj±cy strumień do cienkiej, słabiutkiej strużki. Pojawiaj± się problemy, smutki i choroby. Życie zaczyna toczyć się w całkowitym oderwaniu od kosmicznych więzi i na przekór rz±dz±cym we wszech¶wiecie prawom przyrody.

Czy wiesz, że tkwi±ca u podstaw ludzkiego ciała kundalini jest w stanie odżywić, zharmonizować i zachować w doskonałym zdrowiu cały ludzki organizm? Ale kto z nas tak naprawdę umie z ni± pracować i w pełni korzystać z jej dobroczynnej mocy? Energia, która przychodzi do nas z zewn±trz, która jest wszędzie dookoła w mniejszym lub większym stopniu, także potrafi zasilić ludzkie ciało i duszę. Ale kto potrafi j± pobierać i wykorzystywać, oprócz adeptów Reiki i osób pracuj±cych z magnetyzmem czy bioenergoterapeutów?      Posiadaj±c ogromne możliwo¶ci dane nam przez naturę, nie umiemy z nich w pełni czerpać. Zanim staniemy się doro¶li, zapominamy o naszym boskim rodowodzie i potężnej mocy, dzięki której możemy zawsze być zdrowi i szczę¶liwi, je¶li tylko naprawdę tego wła¶nie pragniemy. Dlatego możemy i powinni¶my korzystać z pomocy dobrych duchów natury. S± one czystymi kanałami energii i m±dro¶ci, umożliwiaj± jej manifestację w ¶wiecie materialnym. Wszyscy ci, którzy cierpi± na wszelkiego rodzaju blokady mog± skorzystać z ich dobroczynnego oddziaływania.

      Driada Duchy natury maj± swoje cele i zadania, co nie przeszkadza im pomagać człowiekowi, je¶li po tak± pomoc zwróci się do nich. Mog± użyczyć mu swojej m±dro¶ci oraz wesprzeć go energetycznie. Nie trac±c kontaktu z bosko¶ci±, s± pełne bezinteresownej życzliwo¶ci i miło¶ci, co sprawia, że pro¶ba o pomoc nigdy nie pozostaje bez odpowiedzi. Znane mi s± przypadki, kiedy człowiek został uleczony wył±cznie poprzez duchy drzewa. Słyszałam historie o dewach z przyszpitalnego parku, które systematycznie wspierały pacjentów i lekarzy, wysyłaj±c im energię oraz odbierane intuicyjnie przekazy informacji na temat leczenia. Ponadto wiele mówi się o tzw. miejscach mocy, które działaj± szczególnie dobroczynnie na ludzi i to na wielu płaszczyznach. A przecież takie miejsce, to nic innego jak szczególne "zagęszczenie" różnego rodzaju duchów natury, które upodobały je sobie na siedlisko.
    Z pomocy takich wła¶nie sił korzystaj± szamani i czarownicy "prymitywnych" plemion. Ostatnio coraz czę¶ciej współczesna medycyna zwraca się po pomoc do ludowych uzdrowicieli, których m±dro¶ć i do¶wiadczenie jest głęboko zwi±zane z umiejętno¶ci± harmonijnej współpracy z natur±. Zielarze przyrz±dzaj±cy skuteczne napary, znachorki "zamawiaj±ce" i okadzaj±ce chorobę korzystaj± w pełni z magicznych wła¶ciwo¶ci przyrody i jej uzdrawiaj±cej mocy. Bardzo często nawi±zuj± kontakt z elementalami i do nich, ¶wiadomie lub nie, zwracaj± się po wsparcie.

Duchy natury różni± się między sob± zakresem oddziaływania, pocz±wszy od potężnych planetarnych Archaniołów, a skończywszy na pojedynczym duszku małego kwiatka. Opiekuj± się trzema królestwami przyrody: mineralnym, ro¶linnym i zwierzęcym.  Dla przeciętnego człowieka niewidzialne, s± dostrzegane przez osoby jasnowidz±ce i przez nie okre¶lone, opisane i podzielone na różne typy. Najistotniejszym podziałem jest ten podporz±dkowany czterem żywiołom. Duchy ziemi reprezentuj± Gnomy (Skrzaty), które opiekuj± się wszelkimi formacjami l±dowymi: polami, skałami, wyspami, pocz±wszy od małych kamyków, a skończywszy na potężnych górskich łańcuchach. Duszki wodne to Nimfy (Rusałki, Wodniki, Ondyny). Przebywaj± w strumykach, rzekach, jeziorach, morzach, wszędzie tam gdzie pojawia się element wilgoci lub wodny zbiornik, a szczególnie pięknie manifestuj± się w rejonie wodospadów.

     Ogniem opiekuj± się istoty zwane Salamandrami (Płomieniakami), zjawiaj±ce się we wszystkich silnie nasłonecznionych miejscach, we wnętrzach wulkanów i wreszcie wszędzie tam gdzie zapalimy jakikolwiek płomień. Bez w±tpienia patronuj± coraz popularniejszej terapii Homa, której głównym elementem jest palenie Agnihotry. Sylfy (Elfy, Latawce) zwi±zane s± z powietrzem, aktywno¶ci± wiatru i formacjami chmur. Driady stanowi± szczególny rodzaj dewów, reprezentuj± ¶wiat ro¶linny, a zwłaszcza lasy, parki, zagajniki i pojedyncze drzewa. Podobno w ciele eterycznym drzew istniej± jeszcze inne duszki nazywane Mannikinami albo drzewnymi ludzikami. Ilo¶ć i rozmaito¶ć duchów natury jest tak ogromna, że nie sposób ich policzyć. Jedno jest pewne: przewyższaj± sw± liczb± wielokrotnie liczbę ludzi, zwierz±t i ro¶lin.
     Jednym drzewkiem opiekuje się jego wła¶ciwa mu driada, ponadto duch zagajnika, potem duch góry na zboczu której ro¶nie, następnie anioł całego pasma górskiego, anioł krajobrazu, wreszcie anioł wyspy, kontynentu i planety. Ponadto drzewko to podlega opiece Sylfów zwi±zanych z wiatrem, który buszuje mu w gałęziach oraz Gnomów zwi±zanych z ziemi±, na której ro¶nie.

Wymy¶lone przez ludzi nazwy dewów pochodz± z różnych kultur i różnych rejonów, podobnie jak opis ich wygl±du, który sobie tutaj darujemy. Nie musisz wierzyć temu, co widz± inni ludzie, a czego ty dostrzec nie potrafisz. Natomiast warto wierzyć w to, co czujesz. Kiedy zaczniesz często obcować z przyrod± i nauczysz się słuchać tego, co ma ci do powiedzenia, przekonasz się, że duchy natury istniej± i s± otwarte na przyjazny kontakt z tob±. Większo¶ć z nas instynktownie wyczuwa ich obecno¶ć, a nawet pod¶wiadomie d±ży do odnowienia więzi z nimi. Je¶li w dzieciństwie miałe¶ w parku, lesie lub ogrodzie swoje ulubione miejsce, w którym chowałe¶ się przed ¶wiatem ze swoimi smutkami i rado¶ciami, to b±dĽ pewien, że w ten wła¶nie sposób nawi±załe¶ nić porozumienia z duszkami zamieszkuj±cymi ten k±cik ogrodu. Być może twoje my¶li i marzenia, które snułe¶ w tym miejscu, były inspirowane przez otaczaj±ce cię wówczas elementale. Je¶li miałe¶ swoje ulubione drzewo, to zapewne na jego konarach lub w cieniu jego gałęzi ł±czyłe¶ się pod¶wiadomie z duchem ro¶liny.

     Dobre samopoczucie, komfort psychiczny i spokój, które otaczaj± człowieka w jego ulubionym miejscu na łonie natury, s± dziełem przebywaj±cych tam aniołów.
     Zajmuj± one znacz±c± pozycję w realizacji planów przyrody. S± w pełni twórczymi istotami i to wła¶nie one czuwaj± nad kiełkowaniem ro¶lin, nad okresem owocowania i rozmnażania się różnych gatunków. Działaj± wewn±trz wszystkich organizmów żywych i poprzez nie, a przejawy ich opieki nazywamy prawami przyrody. Czuwaj± nad podstawowymi procesami życia na ziemi i staraj± się chronić wewnętrzn± harmonię biosfery. Dewy czterech żywiołów odgrywaj± dominuj±c± rolę w powstawaniu, adaptacji i ewolucji życia na naszej planecie. Obecnie w obliczu ekologicznej klęski duchom natury przypisuje się bardzo aktywn± obronę przed całkowitym skażeniem ¶rodowiska. Podobno to Gnomy wywołuj± trzęsienia ziemi, Nimfy zalewaj± nas powodziami, a Salamandry powoduj± gwałtowne erupcje wulkanów i wybuchy trudnych do opanowania pożarów. Natomiast Sylfy s± odpowiedzialne za dziwne zmiany klimatyczne i atmosferyczne, wobec których naukowcy bezradnie rozkładaj± ręce. Tak czy owak warto się z duchami natury zaprzyjaĽnić, bo przecież nam wszystkim w równym stopniu powinno leżeć na sercu dobro naszej planety. Dzięki niej wszak żyjemy, spożywamy nasz pokarm, oddychamy czystym powietrzem. Wierzę, że w gruncie rzeczy każdy człowiek w głębi serca jest ekologiem, o ile nie jest samobójc±, któremu zupełnie na życiu nie zależy. Ekologiczne problemy pojawiaj± się najczę¶ciej z ignorancji i nie u¶wiadamiania sobie szkodliwego dla przyrody działania. Duchy natury wspieraj±c nasz rozwój mog± nas jednocze¶nie tak wiele nauczyć, zwłaszcza w zakresie ochrony ¶rodowiska.

fragment ksi±żki B. Andrzejewskiej "Magia Drzew"